Gemeenterekening:

Algemene inkomsten en uitgaven
Opvallend is dat de hardheid van de investeringsplanningen richting zwak gaat en ook de algemene reserve. Dit betekent dat er hervormingen noodzakelijk zijn. Dat betekent dat er bezuinigd moet worden op de Sinterklaasacties bij cultuur. Ook  uitgaven voor sport bij niet kerntaken zijn uit den boze  en dat op kerntaken dient sober en doelmatig  worden ingezet.  

De kaderbrief, beter een bezuinigingsbrief.  Het College zit nog niet goed in het zadel en heeft aangekondigd dat de visie  een trein later aankomt, samen met het 100 d plan.
De take it easy trein, want het College neemt zich deze periode overal de tijd voor.

Tijd voor een politieke beschouwing.
De 7 magere jaren zijn dan nu toch echt begonnen. Om 2 van de vele tegenvallers te noemen: een vermindering van de inkomsten uit het gemeentefonds van 10-20 m  en een te saneren grondexploitatie die een tol eist van 60-80m.
Maar in relatie tot de enorme bezuinigingsopgave waarvoor Maastricht zich geplaatst ziet, is er in de kaderbrief nog steeds sprake van een hoog ambitiekader. Bij dit ambitiekader is Maastricht daarnaast ook nog eens grotendeels afhankelijk van marktpartijen waardoor de beheersrisico's toenemen in een dynamische markt. Met andere woorden, we laten wel erg veel afhangen van de goede wil van een ander, maar zitten straks  met de brokken als projecten niet doorgaan of stagneren.
Welke weerslag het terugtrekken van de ING op onze begroting heeft, heeft het College nog niet in kaart gebracht, maar dat zal niet onopgemerkt aan de begroting voorbij gaan. Het College echter, beweert dat deze ontwikkeling de Timmerfabriek ongemoeid laat, wij kunnen niet inzien hoe.  
Tegelijkertijd komen door dit hoge ambitieniveau de kerntaken van Maastricht onder druk te staan. In de voorgestelde koers in de kaderbrief worden de hoge strategische ambitiekaders onverlet overeind gehouden, terwijl de bezuinigingskoers aan lijkt te sturen op de kerntaken en bezuinigen op voorzieningen. Dit vergt wel bijzonder veel stuurmanskunst en valt vaak niet met elkaar te rijmen.

De vraag is dan ook in hoeverre je die strategische speerpunten tot je bakens moet verklaren. De LPM heeft er ook in de vorige raadsperiode voor gepleit om het aantal ambities te beperken, en vooral realistischer te benaderen, om een gedegen stuurmansschap te kunnen uitvoeren. M.n. bij projecten als Ainsi de timmerfabriek en de Geusselt sportpark, lijken de kosten niet meer te overzien  en nauwelijks op te brengen. (onverwachte aankoop stadion en investering in betaald voetbal voor 4 m, waarmee wéér extra investeringen worden vereist, en de vraag hoelang MVV blijft bestaan).

Bij het sturen op autonome ontwikkelingen is het evident dat autonome ambities in de hand worden gehouden, zeker wanneer de wind tegen zit.
De Maastrichtenaar is namelijk niet verantwoordelijk voor de gevolgen van de besluitvorming van een stadsbestuur met hoge ambities. Maar hij moet wel de rekening betalen. Een bijzonder gepaste bescheidenheid is hiermee dan ook op zijn plaats. Iets wat tot op heden nog niet bijzonder is gebleken. (zoals de aankoop opstallen stadion Geusselt).

Liever één hoogwaardige ambitie voltooid en volledig uitgewerkt, dan meerdere ongeleide ambities die niet in de hand te houden zijn.
Na het voorspelbaar mislukken van het Ainsi project zien we de timmerfabriek als het volgende experiment waarvan de exploitatie, naast de enorme bouwkosten als een molensteen om de nek van de burger wordt gehangen. Het legt een  gigantische druk op de begroting in de lengte der jaren, terwijl we 7 magere jaren in gaan. Voor het fin. overeind houden moeten er heel wat veren gelaten worden. Voor de tol die dit eist  bij andere noodzakelijke voorzieningen, willen wij geen verantwoording voor dragen, wij steunen die bezuinigingen op dat vlak dan ook niet.

Voorliggende lijn van de bezuinigingen, lijkt  af te koersen op ongebreideld gesnoei in voorzieningen niveau en kernfuncties van de gemeente. Terwijl de kaderbrief de ambitieuze strategische speerpunten doodgewoon spaart. De Maastrichtse maat is hiermee wel erg ver te zoeken.
Vasthouden aan ambities, tegelijkertijd kondigt het College een kerntakendiscussie aan, mooi zou je zeggen, maar nog voor deze kerntakendiscussie begonnen is investeert  het College nog snel even 4 m in betaald voetbal, niet direct een kerntaak te noemen, en leg dat maar eens uit aan de burger als de bezuinigingen hem raken.

De LPM vindt dat ook de strategische speerpunten scherp tegen het licht gehouden moeten worden, geen enkele ambitie mag daarvan gespaard blijven. Daarbij moet worden afgewogen of een ambitie uitstelbaar of zelfs van afgezien moet worden, wat de harde toegevoegde waarde van een ambitie is, en wat de besparingen kunnen zijn bij uitstel of afstel. Dit behoort ook tot de opgave die de komende 100 dagen moet worden onderzocht.

Als met het afstel van een strategische ambitie de Maastrichtse maat eer wordt aangedaan en lastenverzwaringen wordt voorkomen en voorzieningen in stand gehouden, is dat het overwegen waard.

Het verbaast ons dan ook niet dat het bestuursakkoord naar nu blijkt onvoldoende houvast biedt voor de richting van het vereiste stuurmansschap. Ten tijde van de collegevorming, was het een gegeven dat het nieuwe stadsbestuur voor grote hervormingen kwam te staan. Het achteraf gaan bepalen van de visie en de globale richting, leidt vaak tot een gefragmenteerde basis voor hervormingen. En dat juist, wanneer goed stuurmansschap gebaseerd dient te zijn op een bestuursakkoord dat uitgaat van overeenstemming tussen partijen, waarmee richting en sturing en dus het stuurmansschap in veilige handen worden geborgd.

Maar zo lang CDA en PvdA elkaar de uitspattingen op gebied van sport en cultuur gunnen , zolang zullen vele beleidsvelden uitgerookt worden en vele burgers  op een houtje moeten bijten.     Daar is niets sociaals aan, daar is niets 'meer voor de mensen” aan, maar heeft alles met prestige te maken van twee partijen te maken.    

*   *   *   *   *   *   *
Voorzitter dan kom ik op de in de kaderbrief voorgestelde bezuinigingen:

Sommige bezuinigingen,  de niet verder dan mijn neus lang gekeken bezuinigingen, zijn geen bezuinigingen want ze zorgen elders voor zo'n groot negatief effect, dat ze nog niet eens bedacht hadden mogen worden.
*    Bezuinigen op het beheer van de openbare ruimte. Terwijl Luik, Maastricht in alle opzichten voorbij streeft gaat Maastricht het straatbeeld aannemen dat Luik 25  jaar geleden toonde toen ze aan de rand van haar faillissement stond. Meteen doen, dan zal geen bedrijf zich hier meer willen vestigen, geen toerist Maastricht nog bezoeken,  en elke burger bij het de straat op gaan, menen in een achterbuurt te wonen.

·    straatparkeren verhogen, meteen doen, dan kunnen we meteen alle winkels sluiten, is Citymarketing overbodig want geen tourist vindt het nog aantrekkelijk om hier naar toe te komen. Hetzelfde geldt voor precario en touristenbelasting
·    terugbrengen bouwtoezicht: absoluut doen, bij het volgende balkon dat afstort zal zich een rampentourisme ontwikkelen door gratis reclame in het journaal voor Maastricht, daar is geen citymarketing tegen opgewassen.

Duidelijk? dan gaan we nu weer even minder gechargeerd verder

Onze fractie wijst al jaren het tegengaan van verspilling door de hele organisatie en alle beleidsvelden, maar dat wordt niet opgepakt. Toch zou daarmee heel wat geld bespaard kunnen worden.

het verhogen van belastingen brengt relatief weinig op maar heeft wel een negatief effect voor de koopkracht, het raakt de burger en het levert nauwelijks winst op.

WMO

We zijn in een vreemde discussie beland wb de b.n., maar als er een wettelijk plicht ligt en het rijksbudget is te krap, dan past b.n. niet in het rijtje thuis. Dat heeft niets met een politieke keuze te maken, dat is gewoon een feit. Dat staat echter niet in de weg dat de gemeente bij deze openeindregeling op de kosten kan letten.
De Wmo is het grootste element waarop de gemeente kan sturen. Door de Wmo te kantelen en het CIZ zoveel als mogelijk buiten de deur te houden en indicaties zelf uit te gaan voeren kan een besparing worden gerealiseerd. Maar tot onze verbazing legt u zelfs het toekennen van  parkeerkaarten voor de mantelzorg voor bij het CIZ, hoezo gigantische uitvoeringskosten?  Natuurlijk dient u het niet gebruiken van verschafte voorzieningen te controleren, verspilling dient toch aangepakt te worden? Wil je blijven verspillen of op de centen gaan letten?

Met de voorstellen die door de wmo raad zijn goedgekeurd gaan we accoord, muv de inkomensafh bijdrage. Gemeente: geen inkomenspolitiek aub.
Onder het motto weten is meten willen we graag duidelijke kostenoverzichten over de jaren 2007, 2008 en 2009 en de eerste kwartalen van 2010.


Voor de vestingswerken moet geld bij ipv te  bezuinigen, want het achterstallig onderhoud is enorm. Een College dat deze monumenten laat vervallen, heeft echt geen visie.
De een moet schrapen de ander wordt door het College vorstelijk in de watten gelegd:
Het College kocht een zeer riant pand van 1,5 m voor de kunstinstelling Mares die daardoor zo ruim in haar jas zit dat ze nu vergaderruimtes voor € 300 per 2 uur verhuurt. Daar is het belastinggeld wel goed voor. Chapeau sociaal College!

Externe inhuur voor 13 m
Het college geeft aan te werken met een personele dalformatie, maar als de externe inhuur 17 m bedraagt dan moet werken met  een normale formatie zeker voordeliger zijn. U stelt dat de kosten weinig beïnvloedbaar zijn, maar als u bijna 2 ton spendeert aan een interim-manager die van mei t/m december hier werkzaam is, is uw kunde en bereidheid om in de kosten te snijden niet meer geloofwaardig.
Dat zijn buitenproportionele uitgaven, maar schijnbaar ligt u hier niet van wakker.  Het zelfde hebben we al eens aan de orde gesteld met de Dousberg interimdirecteur die jaren aan bleef tegen een gigantisch salaris, maar u gaat vrolijk verder. Dat MTB personeel wordt ingehuurd zijn we overigens voorstander van en blijf daar vooral van af. 1 ton uit het mobiliteitsfonds nemen tegen alle afspraken in, zou nooit mogen gebeuren.

Integrale veiligheid
Opvallend is dat in 2009 weer de slachtofferkans  toeneemt van 14,1% naar 15,2%. Daarmee zitten we niet heel ver meer onder het niveau van 2002 (16,3%). Een belangrijke vraag bij dit onderdeel is in hoeverre kan het Veiligheidshuis, dat zeer functioneel is, in stand kan worden gehouden. Na 2011 zijn de rijkssubsidies hiervoor niet meer zeker.
Het blijft behelpen met de krappe politiecapaciteit die vanwege de rijksbezuinigingen is ontstaan.  Dat het overheidsapparaat niet ingericht is toenemende criminaliteit, is duidelijk, en of het komende kabinet hiermee aan de slag gaat valt zeer te betwijfelen. Ondertussen past de burger zich steeds meer aan en vermijdt onveilige situaties, wordt gedwongen om tolerant te zijn jegens intolerantie, confrontaties met agressieve drugsrunners en drugstouristen zijn dagelijkse kost. Het blijft aanmodderen met de wijkagenten die beperkt inzetbaar zijn, het project veilige buurten zien wij slechts als een zoethoudertje, als het ernstig wordt dan is politie ter plaatse toch nodig. Onderhand wordt  het wordt hoogtijd dat er een aanvang gemaakt wordt met de verplaatsing van de coffeeshops, wil ons beleid nog geloofwaardig blijven.

Economie en werkgelegenheid
Forse uitgaven op gebied van cultuur, verondersteld om de  werkgelegenheid  te stimuleren, een serieuze  onderbouwing ontbreekt. Een dure illusie, die de geloofwaardigheid  van het bestuur aardig in twijfel trekt. Het aantal arbeidsplaatsen is juist afgenomen met circa 1.000 plaatsen. Hierdoor wordt het moeilijk om de ambities ook van het vorige programma te verwezenlijken. Aantal armoede huishoudens tot 110% sociaal minimum vertonen een lichte daling maar is nog steeds erg hoog met 6.800, en  natuurlijk is er ook veel verborgen armoede.
De enorme uitgaven op cultuurbeleid staan in schril contrast tot de wachtlijsten bij de voedselbank en andere voorzieningen waar eveneens bezuinigd moet worden. Een bezuiniging op crêche plus laat zien dat we de rand van e beschaving aan het opzoeken zijn, dus voor ons hoeft die bezuiniging niet.
Als het CDA vraagt naar een rapportage n.a.v. de stedenreizen die zijn gemaakt werden ihkv de CHE dan blijkt dat die nooit zijn gemaakt , hiermee  wordt het idee van potverteren alleen maar versterkt.
Conclusie: er worden  enorme bedragen  uitgegeven aan hobby's sport en cultuur, terwijl er nauwelijks geld is overgebleven om goede dingen te doen voor de burger en de 7 magere jaren voor de deur staan. We denken niet dat dit de manier is, om de stad veilig door deze periode te loodsen.
Als het College de komende 4 jaar zo op weg wilt gaan en als dit de vooruitblik is van het 100 dagen plan, dan boezemt het College zeer weinig vertrouwen.